Harry is 37 jaar en leerling verpleegkundige op een crisisafdeling voor ouderen bij GGz Breburg in Tilburg. Daarvoor werkte hij twintig jaar in de horeca. Hoewel hij nog leerling is voelt hij zich wel al hulpverlener. Harry is een fervent hardloper en woont 550 meter bij zijn werk vandaan.
Hoe ben je hier terecht gekomen?
In de coffeeshop waar ik als kok werkte werd de klok mijn grootste vijand. Als ik dacht dat er een uur voorbij was, bleek dat een kwartier te zijn. Ik besloot mijn gevoel te volgen en ‘hing mijn koksmes aan de wilgen’. Een vriendin dacht dat de zorg bij me zou passen en regelde een gesprek met de manager van Actief herstellen in de triade (ART) volwassenen in Dongen. Dat is een onderdeel van GGz Breburg. Van beide kanten was er een klik. Na een dag meelopen mocht ik als zij-instromer zonder diploma beginnen. Mijn enthousiasme en mijn omgang met cliënten en collega’s zorgden ervoor dat ik geaccepteerd werd. Voor die mooie kans ben ik de manager en het team nog steeds dankbaar. Halverwege dat jaar kwamen er vacatures om de opleiding tot verpleegkundige te volgen. Ik solliciteerde hier gelijk op en werd gelukkig aangenomen.
Het diploma maakt een officiële hulpverlener van je, maar waarschijnlijk ‘zit het zijn van hulpverlener’ al in je. Het feit dat je dit leest is al een signaal!
Harry
Waar bestaat je werk uit?
Oudere mensen die in een crisis terechtkomen nemen wij op voor onderzoek. Er is een open afdeling en twee gesloten afdelingen. We observeren en rapporteren op bijvoorbeeld psychotische kenmerken. Zoveel als het kan laten we de regie bij de cliënten. We motiveren hen de draad weer op te pakken. Samenwerken en overleggen met andere functies als bijvoorbeeld een psychiater of activiteitenbegeleider hoort bij mijn werk. Net als het informeren van familie of het regelen van afspraken.
Wat maakt je werk interessant?
De ziektebeelden zijn vaak erg complex en divers. Cliënten komen bijvoorbeeld met een depressie, manie (euforische stemming) of tijdens een psychose bij ons binnen. Elke cliënt heeft weer zijn eigen unieke manier om contact te maken. Het is belangrijk om de mens achter de ziekte te blijven zien. Een echt mens, evenveel waard als jij en ik. Vaak heeft een praatje en een kop thee al effect. Cliënten gaan meestal weer stabiel naar huis. Het geeft me voldoening ze te mogen helpen bij de stappen die ze zetten.
Wat zou je willen zeggen tegen iemand die geïnteresseerd is in de zorg?
Mijn jaren in de horeca hebben me gemaakt tot wie ik ben. Het zijn geen verloren jaren. Maar als ik terugkijk had ik liever eerder de stap durven nemen om in de GGZ te solliciteren. Benader gewoon een zorgorganisatie. Met een goede motivatie ben je welkom. Zij-instromers kijken vaak met een andere en open blik naar vastgeroeste patronen. Het diploma maakt een officiële hulpverlener van je, maar waarschijnlijk ‘zit het zijn van hulpverlener’ al in je. Het feit dat je dit leest is al een signaal!
